Ogród o zachodzie słońca

Czasami zdarzają się momenty, kiedy wszystko jest akurat tak, jak trzeba – światło, rośliny i my względem nich. Dają wtedy idealne warunki do pięknego, świetlistego ujęcia. Wiosną i latem takie chwile bywają zazwyczaj jakiś czas po wschodzie i jakiś czas przed zachodem słońca, późnym popołudniem. Wbrew pozorom nie chodzi mi o złotą godzinę, wtedy zwykle słońce jest za nisko i bardzo niewiele roślin jest dobrze oświetlonych. Natomiast w tych godzinach, kiedy słońce nie znajduje się jeszcze bezpośrednio nad nami, ale jest już nieco wyżej, można dowolnie wybierać między pięknymi obiektami do fotografowania. Tak właśnie zdarzyło się tego dnia –  wracając z działki do domu robiłam zdjęcia paproci, irysów, kosaćców… Wszystkie barwy wydawały się żywsze, wszystkie płatki lśniły niczym klejnoty. W drugiej części posta pozwoliłam sobie nieco przemieszać zdjęcia. Dla zgodności kolorystycznej za kosaćce trafiła fioletowa werbena z rabatki przed domem. Dalej ta sama cebula, którą pokazywałam już w poprzednim poście, ale dużo lepiej oświetlona. Dopiero tego dnia było widać, że z pozoru jednakowe kwiatki mocno różnią się od siebie. W miarę jak przekwitły, zmieniały kolor z liliowo różowego na chłodny fiolet. Na przedostatnim ujęciu kwiaty czeremchy rosnącej tuż za płotem działki. Długo nie mogłam rozpoznać, co to za drzewo, dopiero kwitnienie ujawniło jaki to gatunek. Dzisiejszy post kończę słonecznie żółtymi aksamitkami, pierwszymi, jakie zakwitły na działce w tym roku.